Geschreven door en tekening door: Anne
Vechten. Wie vecht er niet voor iets in zijn leven?

We vechten voor ons leven, voor een goede band met onze ouders, voor een goede band met broers of zussen, een goede band met vrienden, voor een goede liefdesrelatie, voor het werk van onze dromen, voor onze dromen, voor een beter milieu, tegen een ziekte, tegen emoties, tegen armoede, tegen oorlog, tegen ongelijkheid, tegen dierenmishandeling, tegen een zinloos leven.

Vechten verschijnt wanneer je merkt dat alles dat je voor een hoger doel deed, geen zin lijkt te hebben. De situatie blijft, nagenoeg, onveranderd. Toch blijf je doorgaan…

Vechten voor een goede relatie
Zoals jullie in de vorige Zielentijd lazen, is vechten mijn alledaagse ervaring in de relatie met mijn vriend. Vijf jaar zijn we nu bij elkaar en vanaf het begin heb ik gestreden voor een geweldige relatie met een geweldig mens. (Want dat is hij echt!) Afgelopen zaterdag zaten we tegenover elkaar in het zoveelste moeilijke gesprek en ik realiseerde me hoeveel ik altijd met hem bezig ben.

Ik houd non-stop, bijna iedere minuut van de dag, rekening met hem. Ik denk aan hem, ik durf bijna niet af te spreken met vrienden omdat ik hem misschien zou kunnen zien (we wonen niet bij elkaar in de buurt), mijn mailtjes pas ik op hem aan, mijn keuzes voor de toekomst laat ik van hem afhangen, ik onderzoek met veel discipline alle pijnen die in mij zitten die hij triggert, ik lees van alles over de liefde in de zelfhulpboekjes, ik…

Zucht…

Dat wil niet zeggen dat ik nooit voor mezelf ben opgekomen! Zo eerlijk als dat ik op schrift ben, zo ben ik ook in ‘het echte leven’, maar niets hielp echt.
Toen ik dit uitsprak tijdens ons gesprek, zag ik ineens visueel voor me hoe groot het gebied is van hem en mij in mijn leven. Als een bewegende foto die ik overhandigd kreeg waar een groot veld in een andere wereld op stond, dat bijna het hele gebied bezette.

Hop flap boem. Ik kreeg de realiteit onder mijn neus geschoven. Alsof mijn ziel zei: kijk maar eens, Anne. Zo ziet het er bij jou van binnen uit.
Een intens verdriet kwam naar boven.
Allerlei gedachten schoten door mijn hoofd: je moet het uitmaken! Dit is echt niet goed!
Ik dacht dat ik gek werd!
Maar ik voelde dat deze gedachten niet thuishoorden in het beeld dat ik doorkreeg. Mijn ziel dwingt mij nergens toe. Mijn ziel vindt nergens iets van. Mijn ziel wilde alleen iets tonen.

Ik hoefde niets van haar radicaal te beslissen. Ze vroeg me alleen het te zien en het te voelen.

En dat ga ik ook de komende tijd doen. Ik zal mijn patroon dat ik voor voor mezelf ontwikkeld heb beschouwen, opmerken, er hallo tegen zeggen wanneer het zich laat zien. Zonder mezelf te veroordelen of er iets mee te willen doen. Zonder mezelf ervoor te haten, maar te zien dat ik het uit liefde deed/doe. Zoveel liefde.

Ik zal mijn wapens één voor één gaan neerleggen. Laat die realiteit er maar zijn. Ik geef me over. (Slik. Eng!)

Ik twijfelde om dit bericht te plaatsen. Ik schaam me dood voor mijn gevecht…
Ik schaam me dood voor alles dat ik hier geschreven heb. 

Maar, mijn wens voor mezelf een dik jaar geleden was: zonder schaamte leven. In alle openheid bestaan, mezelf niet langer tegenhouden.
Daarom juist kies ik ervoor om het met jou te delen. Ik kan dit in mij nog niet goed accepteren blijkbaar, maar openheid helpt me daarbij. De woorden die je spreekt, worden het huis waarin je woont. (Stond ooit op een yogitheezakje.)
Ik spreek in vrijheid. Ik verlang naar vrijheid. Ik wens dit ook voor jou.

Mijn vraag is dus nu: waar vecht jij tegen?
Welke situatie blijft onveranderd, hoe hard je er ook voor vecht?

Liefs,
Anne

 

 
 
 
 
 
 
 

Ontvang inspirerende, liefdevolle blogs en tips die je helpen bij het zinvol rouwen.

Je bent succesvol ingeschreven.