loslatenMisschien krijg je al jaren de nieuwsbrief, of heb je je pas opgegeven.
Misschien ken je mij persoonlijk, of alleen via schrift en/of beeld.
Misschien vraag je je al een poosje af…
Hoe is het met Kitty? En haar zoon?

Ik wil je iets bekennen.
Mijn stemmingen wisselen teveel de laatste tijd.
Teveel om echt concreet naar je te zijn.
Het leven is de laatste tijd voor mij niet makkelijk;
ik ben vaker verward, verdrietig. Intens verdrietig.

En af en toe voel ik me weer rustig. Een dag, een week(je).
Ik voel me zelfs soms geïnspireerd! Heerlijk!
En dan begint het weer.
Ik zit nu eenmaal op de trein van ‘moeders met een volwassen zoon met kanker’.

Toen ik jong was wilde ik maar één ding: moeder worden.
Ik vermoed dat mijn ziel precies wist wat ze wilde leren.

Als moeder leer je namelijk om los te laten.
En voor mij is dit concreet: de angst voor verlies onder ogen zien.
Te voelen wat het met me doet.
De emoties toe te laten die komen.

Dat is wat mijn ziel ten diepste wil.
Voelen wat iets met me doet…
Zo kan ik als ziel groeien.
En zo kom ik steeds meer op aarde:

als mens.

Er is geen God meer om op terug te vallen.
Geen beelden meer van alle verhalen die ik geloofde.
Spirituele verhalen over ‘dat de dood niet bestaat’.

Ze zijn niet meer van toepassing.
God is mijn man, mijn zoon.
Mijn moeder, mijn dochter, mijn andere zonen en liefdes.
Mijn zussen, mijn honden.

God is de hand; de stem die mij troost.
God is de mens; die ‘mens’ is met mij.
De mens die mij vergeeft als ik weer eens een afspraak moet afzeggen.

Mijn godsbeeld is naar de aarde gekomen.
Ik moet wel.

Het is verdomd klote om je volwassen zoon zo te zien.
Die zo weinig nog meer kan.
Een schim is van wat hij was in de kracht van zijn leven…

Hoe lastig is het om te voelen wat dit met me doet.
Het houdt ook niet op. Er zijn al zoveel emoties gevoeld.
Ik wist niet hoe dit zou zijn, maar inmiddels ben ik een ervaringsdeskundige geworden.

En juist deze mooie, kwetsbare en wijze zoon heeft mij geleerd hoe ik onvoorwaardelijk kan lief hebben.
Als moeder.
Maar ik wist niet, dat hoe meer ik hem liefheb, ik als mens bij hem sta.
Ik wist niet dat deze liefde soms zo’n pijn doet.

Liefde is loslaten.
Loslaten is liefde.

Sorry dat ik er begin 2016 niet voor je kan zijn.
Met inspiratie en workshops enzo.
Het komt er gewoon niet echt concreet uit.
Het spijt me.
Ik moet gewoon veel tijd vrij maken voor de moeder Kitty.

Dank je voor het lezen.

Lieve groetjes, Kitty

PS Wat voelt het fijn dat ik nu eindelijk iets met je kan delen. Ik voelde al zo lang het verlangen om een blog te schrijven!

Ontvang inspirerende, liefdevolle blogs en tips die je helpen bij het zinvol rouwen.

Je bent succesvol ingeschreven.