Hier heb ik geen zin in.
Dit wil ik niet, schreeuwt iets in mij.
Dat kan ik er niet bovenop hebben.
Dit conflict wat maar niet opgelost kan worden.
Wat al haast een leven lang bij me is.

En natuurlijk, ja natuurlijk,
heeft het altijd met familie te maken.
Shit denk ik, nu nog steeds.
Dit wil ik niet.
Niet nu.

Als je hoort.
Hoe anderen over je denken.

Of wat ‘zij’ over jou denkt.
Mij denkt.

Die leugen, die gemaakte leugen om maar in het conflict te blijven.
O, zegt ze, zij heeft me zo erg pijn gedaan, toen en toen,
toen ze dat zei of deed.
En die ze, ben ik.
Ja ik.

En juist nu, nu het bijna twee jaar geleden is dat mijn zoon overleden is.
Nu ik mijn handen vol heb
aan alles wat naar boven komt.
Juist nu hoor ik weer iets wat mij neerslaat.
Zucht..
het houdt niet op.

Ik hoor (via via) hoe ze naar mij kijkt,
wat ze van mij denkt. Hoe ze over mij denkt.
Zo negatief.

En ik ben niet sterk genoeg.
om te zeggen:.
“Ja, ze ziet alleen haar eigen pijn en ze ziet mij niet”.
Daar ben ik niet sterk genoeg voor.
Dit spiritueel concept is lucht.
Nu.

 

Zinvol rouwen, dat doe ik maar weer.
Daar kan ik geen genoeg van krijgen.

Ik vraag me af: hoe kan ik nu vrede in mijn hart krijgen?
Want dat wil ik.

 

“Help me,”
zeg ik tegen God.
De God van ons beiden.
“Kijk vriendelijk naar ons.
We raken elkaar in onze diepe pijn.

Het spijt me
Sorry, als ik wist hoe ik het toen anders had kunnen doen,
dan had ik dat gedaan.
Het raakt me zo, als je zo negatief over mij denkt.
Het raakt me tot in het diepst van mijn ziel.
Juist nu ik op mijn kwetsbaarst ben.”

 

Ik sla niet terug, maar ik kies een andere weg.
Ik kan niet terugslaan.
En wil dit ook niet.

Want ergens weet ik,
diep vanbinnen, dat jij om je heen slaat.
Omdat je een grote wond hebt.
Net als ik.

 

Dank je wel
Dus sla me, nog een keer.
Nog een keer,
als dat jou helpt.
Als je denkt, dat dat jou helpt.
Want weet, je slaat op mijn wond.
En die eeuwenoude wond wil genezen worden.

Dat zie ik nu.
Nu.

Weer terug naar mij
Ik loop gewoon van je weg.
Nee, niet van jou, maar van ons verhaal over elkaar.
Richting mijn hart, want daar is de plek waar ik thuis ben,
en waar ik vrede voel.


De reden van alle pijn?
En dit doe ik. Elke keer als jij drukt op mijn wond.
Totdat we een manier hebben gevonden om niet meer te vechten.
Want wij houden.
Diep vanbinnen.
Van elkaar.
Wij zijn van hetzelfde vlees en bloed.
Toch?

En waarom doet het zo’n pijn?
Snik, waarom ga ik nu huilen.
Als ik schrijf dat we van elkaar houden.

Omdat Ik hou van jou

Ik kan jouw wond niet helen.
Net zoals jij mijn wond niet kan helen.

We kunnen alleen onze eigen wond(en) helen.
En dat doe ik op mijn manier.

 

Ontvang inspirerende, liefdevolle blogs en tips die je helpen bij het zinvol rouwen.

Je bent succesvol ingeschreven.