Gescheven door Anne: Ik lees nu Rosemary Altea’s (medium en schrijfster) eerste boek: ‘Stemmen aan de overzijde’ waarin ze haar ervaringen met de spiritworld omschrijft. Het boek maakt me blij. Ik merk hoe het mijn bewustzijn vergroot en hoe ik steeds meer durf te vertrouwen op de waarheid van alle ervaringen die ik met Robin heb nu hij dood is.
Op een avond las ik nog één hoofdstuk voor het slapen gaan in bed. Mijn vriend was al in slaap gevallen.

Ik voelde weer hoe het lezen van deze boeken mijn verbinding met deze wereld voedt, alsof ik, tijdens het lezen, groter wordt en meer mezelf wordt.

Ze omschrijft een wereld die altijd al mijn nieuwsgierigheid gewekt heeft, maar die ik uit schaamte soms een beetje wegstop. (Want, in de zelfontwikkelingscene waar ik me in begeef, is het tegenwoordig een beetje not done om met spirits bezig te zijn, wil je niet als een zwever over komen.)
Ik was nog klaarwakker, maar ik wist dat ik moest gaan slapen om de volgende dag nog een beetje fit voor de dag te komen, dus ik legde het boek weg en deed het licht uit.

Ik sloot mijn ogen en daar was hij.
Robin.
Levensecht stond hij voor me.

Ik opende mijn ogen, maar ik zag niets in de kamer staan. Dus ik sloot weer mijn ogen en ik zag Robin op de natuurbegraafplaats waar hij begraven ligt naar zijn eigen graf toe lopen.
Het beeld verraste me. Ik had in het afgelopen uur helemaal niet aan hem gedacht en ineens zag ik hem op een wijze die mijn imaginaire beeldvermogen ver voorbij gaat.

Het beeld was niet vaag, maar haarscherp. Zijn huid, zijn ogen, zijn blik. Hij zag er jong en sterk uit, anders dan zijn laatste paar maanden op aarde, maar het was hem. Dit had ik nog nooit op deze manier meegemaakt!

Vanuit het diepst van mijn hart begon ik in stilte te huilen. (Ik wilde niet dat mijn vriend wakker zou worden want ik voelde hoe ik dit moment in mijn eentje wilde beleven. 😉 – ik wilde niet getroost worden, ik wilde dieper gaan.-) Ik opende mijn ogen weer om bij te komen en om te zien of ik niet droomde, maar sloot ze daarna weer omdat mijn nieuwsgierigheid groter was dan het diepe verdriet dat het in mij losmaakte; na anderhalf jaar zag ik mijn broer weer levensecht voor me staan..!

Bij het nogmaals sluiten van mijn ogen, stond ik naast hem bij zijn graf. Ik wilde het moment met beide handen aangrijpen en ik wilde hem allerlei vragen stellen; over het hiernamaals, over mijn leven, over hem, maar geen enkele vraag leek te blijven plakken/ te hangen/ werd ontvangen. Tot hij zelf begon te spreken over iets naars dat mijn vriend en ik een paar weken geleden hebben meegemaakt.
Robins dure touringbike (2500 euro!) en mijn eigen fiets zijn pas gestolen achter onze eigen (gesloten?) voordeur. Mijn vriend en ik zijn er kapot van geweest. Vooral Robins fiets was een belangrijk erfstuk.
“Anne, stel je eens voor wie nu mijn fiets heeft. Wat zou de meest ideale situatie zijn? Wie GUN je deze fiets, buiten onze familie?”
Bij het stellen van deze vraag, zag ik een jonge, actieve man voor me die met zijn touringbike over de hele wereld fietste. Een reiziger, een avonturier, net als Robin is geweest en zoals mijn vriend die ook graag fietsvakanties maakte op zijn fiets.
Ik werd gelukkig van deze gedachte en gelijk stelde Robin dezelfde vraag, maar nu over mijn fiets. Nu zag ik een jong meisje voor me dat naar de middelbare school fietste. Een onzeker, lief meisje. Of een jonge vrouw die voor het eerst gaat studeren en haar studie serieus neemt. Haar gunde ik deze fiets van harte!
Mijn gruwelbeeld van een lelijke dief transformeerde naar twee goede, mooie mensen die met veel plezier dit geschenk hebben ontvangen. Robin hielp me dit verwarde, gekwetste deel in mij te genezen door mijn bewustzijn erover te verlichten.

Na dit gesprek, keek ik nog even huilend voor me uit en voelde ik hoe ik Robin nooit meer in het echt zal zien, maar dat dit is wat ik af en toe zal krijgen. Een prachtige ervaring, dat wel, maar de pijn om hem te verliezen is een heel ander soort pijn. Hem kunnen zien en horen af en toe, neemt die pijn niet weg. Toch viel ik al snel weer in slaap en voelde ik in de dagen daarna de dankbaarheid voor deze ervaring én voor de aanwezigheid van Rosemary Altea’s wijsheid in mijn leven. Ook voelde ik verwondering: heb ik Robin echt gezien? Het voelde zo echt aan…

Het is zo belangrijk om je te verbinden met dat waar je nieuwsgierigheid naar uit gaat als je hierin jezelf wilt ontwikkelen.
We hebben allemaal het vermogen om te communiceren met de spirit wereld, maar daarvoor mogen we onze innerlijke radio op de juiste frequentie zetten om die hele andere radiogolven te kunnen ontvangen. Alleen al het lezen van één hoofdstuk van Rosemary’s boek, helpt me de frequentie weer bij te stellen en maakt contact met mijn broer, onverwachts, mogelijk.

Op mijn beurt hoop ik met dit verhaal jou te raken en vandaag een beetje beter op te laten letten op boodschappen, tekens en gevoelens van die andere wereld waar we allemaal zo geheimzinnig over doen, maar die volgens mij ‘doodnormaal’ is.

Voor ons, bij Zinvol Rouwen, is de spiritworld niet ver weg en onbereikbaar. Het is hier. Dichtbij. Naast ons. Tussen ons. Bij ons.
Maar alleen als we het willen ervaren.

Liefs,
Anne
Annevandersligte.nl

Ontvang inspirerende, liefdevolle blogs en tips die je helpen bij het zinvol rouwen.

Je bent succesvol ingeschreven.