Geschreven door Hans:
Drie jaar geleden werd bij mijn tweede, sterke succesvolle zoon een hersentumor gediagnostiseerd. Hij koos voor de reguliere behandeling. Dus na de operatie volgde chemo, bestraling en wéér chemo. Ondanks zijn enorme optimisme was dit een slopend proces voor hem en zijn directe omgeving.

Drie jaar lang werd ik, net als hij, heen en weer geslingerd tussen angst, hoop en onmacht.


Daarnaast ging het leven natuurlijk door: werk, familie en de chaos in de wereld, trokken zich niets aan van wat er bij ons thuis afspeelde.
Maar binnen in mij stond iets knagend stil. Als vader wilde ik niet dat mijn zoon stierf! De angst hiervoor overschaduwde mijn leven. Het doofde mijn levensvreugde.

Toch hield ik me groot. Er waren mensen die tot op het laatst niets van mijn thuissituatie wisten.

Zijn lichaam hield het niet meer vol. Een achtbaan van gebeurtenissen volgden zich achter elkaar op. Vanaf dat moment handelde ik, regelde ik, zette ik m’n beste beentje voor en binnen een maand overleed hij. Samen met m’n naasten zorgde ik voor een geweldige uitvaart. Ik kon het zelfs nog opbrengen om in de kathedraal van Roermond de mensen bewogen toe te spreken.

Mijn zoon ging aan alles dood. Ik (gelukkig) niet.
Maar hoe moest ik na dit alles verder?

Ik ben veranderd
Ik slaap niet meer goed, ik ben veel emotioneler, ik heb een kort lontje gekregen en zelfs de relatie met m’n vrouw is lastiger. Vergelijk het maar met een egel die zich oprolt als het schrikt.

Begrijpelijk? Ik denk het wel.
Blijft dit? Ik ga er vanuit van niet?
Wat ga ik er aan doen?

Ik heb gemerkt dat ik weer open ga als ik wandel en fiets in de natuur. Daarnaast heb ik voor binnenkort een Schotlandreis geboekt. Wat ik normaal met klanten doe, doe ik nu voor mezelf. Mijn ervaring is dat de uitgestrektheid en openheid van de Highlands me weer in contact brengt met m’n eigenheid. Deze Highlands geven me weer kracht en energie, zodat ‘Ik’ er weer ben!

Mijn zoon krijg ik er niet mee terug, maar wel weer levensenergie en vertrouwen voor míjn leven.

Zoveel mensen om mij heen hadden niet door wat er aan de hand was. Ze zeiden zelfs meerdere malen: “Hoe kan dat nou? Je bent altijd zo vrolijk en enthousiast?” Maar op een bepaald moment had het geen zin meer om me groot te houden. Wilde ik weer mijn zin in het leven terugvinden, dan moest ik aan mezelf toegeven hoe ik me écht voelde.

 

 

Ontvang inspirerende, liefdevolle blogs en tips die je helpen bij het zinvol rouwen.

Je bent succesvol ingeschreven.