Onze dochter zei gisteren tegen me: “mama, wanneer komt er weer een blog van je uit? Die zijn zo leuk om te lezen, zo levensecht”. En ik dacht, ik heb eigenlijk niets wat ik zou willen delen met anderen. Dat dacht ik, maar mijn gevoel zei een dag na het gesprek met Anne iets anders. Met dank aan Anne, een trouwe fan, is hier dan de blog van iets dat me in het moment bezighoudt.

Laatst zag ik een paginagrote advertentie voor een cursus Avatar. Het bracht me bij het begin van mijn zoektocht naar mij.
20 jaar geleden zei een auralezeres me: als ik een cursus Avatar deed, dan zou ik altijd en wanneer ik maar wilde in contact kunnen zijn met mijn diepe kern. Ik wist op dat moment nog niet eens wat mijn diepe kern was, had er alleen een groot verlangen naar. En ik, een moeder van 32 jaar, met 4 jonge kinderen, een grote verbouwing in het vooruitzicht, ging een cursus van 10 dagen doen die 4000 gulden kostte. Hans was alleenverdiener en verdiende nog niet echt veel als uitvoerder in de civiele techniek. En toch, op één of andere manier kon ik hem overtuigen dat deze cursus heel belangrijk was. Niet alleen voor mij, maar ook voor ons gezin. “Als ik het kon regelen met de kinderen”, zei hij, “kon ik gaan”. Dit had ik snel voor elkaar. De jongens bracht ik onder bij een aantal moeders van vriendjes, en de jongste, Anne van 2 jaar, bij mijn eigen moeder. Zo, het huis was vrij voor de aannemer die de verbouwing zou doen. En moeders ging dat doen waar haar gevoel en verlangen haar naartoe bracht!

Die cursus Avatar was heel goed. Het bracht me dat waar ik naar verlangd had. En gaf me gereedschap om mijn eigen creaties te creëren of te dis-creëren als ik ‘ze’ niet meer wilde.

Ik ging na die 10 dagen blij en dankbaar naar huis waar ook nog een geweldige nieuwe badkamer gerealiseerd was en elk kind een eigen (klein) kamertje had gekregen. Iedereen was blij om me te zien en ik voelde me opperbest. Ik voelde zoveel meer eigenwaarde. Vanaf nu zou ik het leven aankunnen.. .Wat voelde ik een liefde in mij, overweldigend.

Maar na verloop van tijd, daar had ik niet op gerekend… kwamen als een orkaan allerlei heftige emoties naar boven. Voorheen hield ik die lekker vast. Ik was een kei om emoties vast te houden. Er hoefde maar een kind te gillen en oeps, daar ontstond een krachtige emotie in me die me omver gooide. Weg was het contact met mij… 

Ik zie me nog op de toilet zitten en die emoties dis-creëren. Zuchten, voelen, visualiseren en weg waren ze. Het leek wel een wonder. Als ik eraan terugdenk moet ik glimlachen. Het was namelijk niet het eindstation. Avatar was een begin van een innerlijke reis om ruimte te zijn voor alles wat ‘gezien wil worden’. Gezien, erkent en gevoeld. Zowel mijn diepe menselijkheid als mijn grootste kracht. Ik weet nu dat ik niet diegene ben die creëert. Ook niet dis- creëert. Constante verlichting bestaat niet, wel voel ik me af en toe verlicht.

En voor degene die het nog niet weten of zich weer even laten herinneren: een systemische opstelling geeft veel ruimte om dat wat gezien wil worden aan het licht te brengen. Zowel je diepe menselijkheid als je grootste kracht. Voor jou dit liedje van Marco Borsato ‘was mij’:

 

Ontvang inspirerende, liefdevolle blogs en tips die je helpen bij het zinvol rouwen.

Je bent succesvol ingeschreven.