Ik wil je vertellen waar ik moeite mee heb. Iets dat mijn grootste struikelblok is, maar ook iets dat mijn grootste kracht en geluk in mijn leven is.

Mijn grootste struikelblok is om te luisteren naar mijn inspiratiebron. Nee, eigenlijk moet ik het anders zeggen: ik luister wel, ik hoor die stem wel… Het is zelfs een hele duidelijke stem geworden in de loop van de jaren, en ik herken hem gelijk. Maar… ik vind het niet altijd makkelijk om op te volgen van wat ik voel en soms letterlijk hoor. Dit is blijkbaar niet zo eenvoudig als het lijkt. Het wordt soms zo makkelijk gezegd: ‘je hart of je inspiratie volgen’. Ja, maar hoe doe je dat?
Ik struikel en sta weer op. Oefen hier mijn leven al mee. Soms is het makkelijk, en soms kom ik mezelf keihard tegen. Maar toch… ik kan niet anders.

Wat mijn kipje mij leert
Wat leer ik op het moment veel van mijn kleine Serama hennetje. Dit is het kleinste kippenras van de wereld. Ze broedt op een aantal eieren. Al 2 weken is ze haast meditatief bezig om er zo goed als de hele dag op te zitten. Ze legt zelf nu geen ei  meer. Nee, ze blijft op haar eitjes zitten. Zo bijzonder, hoe ze broedt. Af en toe kijk ik of ze nog wel leeft, zo stil is ze. Op de foto heeft ze haar ogen open, maar haast altijd zijn die ogen gesloten. Is dit niet een mooi voorbeeld van hoe het is als wij broeden op onze eigen eitjes, onze kindjes uit de Geest? Het is dan ook belangrijk om echt een poos stil te zijn en gewoon stil te broeden. Totdat ze zo volgroeid zijn dat ze vanzelf openbarsten en het levenslicht zien. Dit gaat niet in een keer. Hier is voor nodig dat je geduld en vertrouwen hebt, en blijft zitten waar je zit. Innerlijk gebeurt er namelijk heel veel in je….

 

Er komen kleine en grote eitjes uit onze Geest
Het broeden op je geesteskindje is iets wat ik ook ken. Heel goed. Er zijn al heel wat eitjes uitgebroed. Sommige grote eitjes, bv mijn eigen centrum 1frissewind in Maria Hoop. En sommige kleine, bijvoorbeeld dat ik (heel lang geleden) een cursus gaf over een boek waar ik enthousiast over was als ‘in gesprek met God’ van Neal Donald Walsch. En op een aantal eitjes heb ik gebroed, maar die hebben het levenslicht niet gezien. Misschien dat het nog komt, en anders zie ik het als een goeie leerervaring.

Vaak komen eitjes samen en vormen 1 groot ei!
Het laatste broed dat net uitgekomen is is de jaargroep ’t licht van je ziel’. Hier ben ik echt heel blij mee! Het voelt alsof al mijn andere eitjes, met al de ervaringen die ik er door kreeg, hierin samenkomen en nu samenwerken. 
Ik vind het geweldig om mee te maken dat datgene wat in mij gebroed heeft, aanslaat! We hebben nu 2 weekenden gehad en ik moet zeggen, het is super gaaf. De ingrediënten zijn stevig en sterk. De deelnemers zijn heel gemotiveerd. Bij 1frissewind wordt nu in een veilige en enthousiaste omgeving, met veel support, gebroed op eitjes (uit de Geest). Een jaar lang! En er zullen in de loop van het jaar zeker wat eitjes openbarsten en het levenslicht zien. Bij sommige zie ik de scheurtjes al in het ei…

Een verhaal waar je op kan broeden…

Het gaat over de brief die een jonge dichter schreef aan een bekende dichter. Waarschijnlijk ken je hem, de dichter R.M. Rilke. Een jonge dichter vraagt om feedback en hij krijgt dit antwoord van Rilke:

Zeer geachte heer, februari 1903

U vraagt of uw verzen goed zijn. U vraagt dat aan mij. U heeft dat eerder aan anderen gevraagd. U stuurt ze op naar tijdschriften. U vergelijkt ze met andere gedichten en u maakt zich ongerust als bepaalde redacties uw dichtpogingen afwijzen. Ik verzoek u bij deze daar helemaal van af te zien. U richt uw blik op de buitenwereld, en dat zou u vooral niet moeten doen. Niemand kan u raad geven en helpen, niemand. Er is maar één enkel middel. Voel uzelf aan de tand. Onderzoek de reden die u dwingt te schrijven; ga na of die reden tot in het diepst van uw hart zijn wortels uitstrekt, beken uzelf of het uw dood zou zijn als u niet meer zou mogen schrijven. En vooral dit: vraag uzelf in het stilste uur van uw nacht af: MOET ik schrijven? Wroet in uzelf naar een ernstig antwoord. En zo dit bevestigend luidt, zo u die serieuze vraag kunt beantwoorden met een krachtig en eenvoudig ‘ik moet’, stem dan uw leven af op die noodzaak; uw leven, zelfs het onbeduidendste en geringste ogenblik ervan, moet in het teken staan van deze aandrift en ervan getuigen. Dan komt u nader tot de natuur. Dan probeert u, alsof u de eerste mens was, te verwoorden wat u ziet, beleeft, liefhebt en verliest.

R. M. Rilke
uit: Brieven aan een jonge dichter uitgeverij Balans, 1998

Neem dit gedicht mee in je leven, bij mij leeft het al meer dan 10 jaar! Wat er ook gebeurt in mijn leven, ik kan het niet laten om mijn inspiratie/enthousiasme te volgen.

Mijn inspiratie gaat altijd een bepaalde kant op: om mensen (inclusief mijzelf!) te helpen om een leven te leiden waarin ze een instrument zijn van God. Klinkt misschien groot, maar dit instrument voel ik al gauw. Het is een soort trilling waarin ik me verbind. Soms gaat het vanzelf, en soms gaat het met een beetje hulp. Nu ik alweer 53 en een half ben, weet ik dat ik het vaak ver weg aan het zoeken was, terwijl het zo dichtbij is…Ja, dit is toch waar ik uiteindelijk goed in ben geworden, al zeg ik het zelf:).
Doordat ik instrument ben, is mijn leven nooit saai, altijd uitdagend en groei ik naar een mens waar ik in ieder geval heel blij mee ben! En misschien jij ook wel:).

Vraag aan jou, voor als je de brief van Rilke gelezen hebt:

Wat moet jij gewoon doen. Wat kan je niet laten..

Dank je wel voor het lezen en succes met je eitjes!
Lieve groetjes,
Kitty

Je bent nooit te oud…
Als je al denkt dat je te oud bent om je ei uit te broeden, kijk dan eens naar dit filmpje!
Werkt de link niet? copier dan deze link:
http://www.957kjr.com/onair/luciana-bosio-45943/you-go-paddy-nico-12248951

Ontvang inspirerende, liefdevolle blogs en tips die je helpen bij het zinvol rouwen.

Je bent succesvol ingeschreven.